ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΩΝ ΜΩΫΣΗΣ (1872 - 1946) Κτίτωρ τῶν Ἱερῶν Μονῶν Ἁγίων Ταξιαρχῶν καί Εὐαγγελιστρίας Ἀθηκίων Κορινθίας Ἐπισκόπου Κορινθίας Καλλίστου (+ 2000)

ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΩΝ ΜΩΫΣΗΣ (1872 - 1946)

Κτίτωρ τῶν Ἱερῶν Μονῶν Ἁγίων Ταξιαρχῶν καί Εὐαγγελιστρίας Ἀθηκίων Κορινθίας

Ἐπισκόπου Κορινθίας Καλλίστου (+ 2000)

Ἐπιμέλεια: Καθηγητής  Ἀντώνιος Μάρκου

Πρόλογος Ἐπιμελητοῦ

Ὁ μακαριστός Γέρων ΜΩΫΣΗΣ, κτίτωρ τῶν Ἱερῶν Μονῶν Ἁγίων Ταξιαρχῶν καί Εὐαγγελιστρίας Ἀθηκίων Κορινθίας, εἶναι μία τῶν μεγάλων πνευματικῶν μορφῶν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Γέννημα τοῦ ἀκριτικοῦ Κατσελλόριζου, ἀσπάσθηκε τόν Μοναχικό Βίο στήν Ἱερά Μονή τῶν Ἁγίων Τριῶν Πατέρων Χίου καί ἀναδείχθηκε πνευματικό ἀνάστημα τοῦ Ὁσίου Παχωμίου τῆς Χίου (+ 1920) καί παραδελφός τοῦ ἁγ. Νεκταρίου ἐπ. Πενταπόλεως (+ 1920). Ἔδρασε ἱεραποστολικῶς μεταξύ τοῦ προβληματιζομένου Ἑλληνικοῦ λαοῦ, μετά τήν ἐπιβολή τῆς Παπικῆς καινοτομίας τοῦ Νέου Ἡμερολογίου (1924). Τό 1935, ἔτος συγκροτήσεως τῆς πρώτης Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, συνδέθηκε μέ τόν νεοχειροτονηθέντα Ἐπίσκοπο Κυκλάδων Γερμανό Βαρυκόπουλο (+ 1951)

Περί τῆς πασχούσης καί δαιμονιζομένης Μοναχῆς

Εἰς τήν Ἱεράν Μονήν τῶν Ἁγίων Ταξιαρχῶν Ἀθηκίων, ἡγουμενεύοντος τοῦ ἁγίου Γέροντος Μωϋσέως, τό ἔτος 1943 – 1944, μία ἐκ τῶν μοναζουσῶν ἀδελφή μοναχή ἐδαιμονίσθη καί ἐπειράζετο δεινῶς καί ἐνοχλεῖτο σφοδρότατα ὑπό φοβεροῦ δαίμονος. Πολλάκις ἐφώναζε καί ἐπολυλόγει ἀδιακόπως, λέγουσα ἀσυναρτησίας, καθώς ὁ δαίμων ὑπηγόρευε εἰς αὐτήν. Καί τοῦτο διότι ἐκυριεύετο ὑπό τοῦ πονηροῦ καί ἀκαθάρτου πνεύματος τοῦ Διαβόλου καί ὁσάκις τήν ἐτάραττε ὁ τρισκατάρατος καί μισάνθρωπος αὐτός δαίμων, ἐγίνετο θέαμα ἐλεεινόν ἡ ταλαίπωρος.

Ὁ Ὅσιος Πατήρ ἡμῶν Γέρων Μωϋςῆς, βλέπων τήν ταλαίπωρον αὐτήν μοναχήν βασανιζομένην ἐλεεινῶς ὑπό τοῦ δαίμονος, ἐθλίβετο κατά τό ἀνθρώπινον. Ἀλλά καί πάλιν δέν ἀπεθαρρύνετο, ἀγρυπνοῦσε προσευχόμενος μετά θερμῶν δακρύων καί πολλῶν γονυκλισιῶν καί ἐδέετο τοῦ Θεοῦ διά τήν ἴασιν τῆς πασχούσης. Ὁ δέ πολυεύσπλαχνος Θεός, εἰσήκουσε τῆς δεήσεως τοῦ Ὁσίου Γέροντος καί ἐθεράπευσε τήν πάσχουσαν ἐκ τῆς φοβερᾶς αὐτῆς μάστιγος (ἄλλωστε καί ἅπασα ἡ ἀδελφότης ἐδέετο διά τήν ψυχικήν ὑγείαν τῆς μοναχῆς).

Ἡ μοναχή αὗτη, περί ἧς ὁ λόγος, ἦτο ὀλίγον τι ὑπερήφανος καί φιλάργυρος καί ὁ Κύριος - ὡς λέγει τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον - «ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δέ δίδωσι χάριν», ἡ δέ φιλαργυρία εἶναι ἡ ρίζα πάντων τῶν κακῶν κατά τόν Ἀπόστολον Παῦλον (Τιμ. 6,10). Ὁ καρδιογνώστης Θεός, βλέπων καί γνωρίζων τά πάντα πρός τῆς γενέσεως αὐτῶν, παρηκολούθη τήν μοναχήν καί ἰδών ὅτι διάκειται φιλικότατα πρός τά πάθη τῆς ὑπερηφανίας καί τῆς φιλαργυρίας, παρεχώρησεν ἡ θεία Του δικαιοσύνη ἵνα δαιμονισθῆ ἡ παναθλία πρός σωφρονισμόν της, ἀλλά καί διά μάθημα πολλῶν ψυχῶν, ὅπου εἶδον καί ἤκουσαν τό τοιοῦτον φρικτόν καί ἐλεεινόν θέαμα.

Διηγοῦμαι γραπτῶς ἐνταῦθα, καθότι ὑπῆρξα μάρτυς αὐτόπτης τῶν πραγμάτων: Κατά τό ἔτος 1943, 8η Νοεμβρίου μηνός, ἑορτάζει ὁ Ἱερός Ναός τῶν Ἁγίων Ταξιαρχῶν. Ἐνωρίς εἶχον συναχθεῖ προσκυ-νηταί διά νά παρακολουθήσουν τήν πανήγυριν καί τήν Θείαν Λειτουργίαν. Ἡ πάσχουσα μοναχή, πιεζομένη ὑπό τοῦ δαίμονος ἀοράτως, ἤρχισε νά φωνάζη ἀγρίως - διότι ἐμαστίζετο, κατά παραχώρησιν Θεοῦ, ὑπό τοῦ δαίμονος – διά νά ἀκούσουν οἱ προσκυνηταί καί νά μείνουν ἀναπολόγητοι ἐν ἡμέρᾳ Κρίσεως. Ὅταν ὁ Θεός κρίνει, διά τό συμφέρον βεβαίως τῆς ψυχῆς καί διά νά ἀφυπνισθῆ ἡ κοιμισμένη συνείδησις τοῦ ἀνθρώπου, μεταχειρίζεται καί τούς δαίμονας ἀκόμη, καθώς ἀπεδείχθη μέ τήν ἐν λόγῳ πάσχουσαν.

Τότε ὁ Ὅσιος Γέροντας Πατήρ ἡμῶν Μωϋσῆς, ποιήσας τόν τύπον τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἐπί τοῦ μετώπου τῆς πασχούσης διά τοῦ κομβοσχοινίου του, ἐπετίμησε τόν πονηρόν καί παγκάκιστον δαίμονα. Συγχρόνως δέ ἐκάλεσε καί ἐμένα, τότε Ἱερομόναχον, λέγων μοι: «Τέκνον μου, γρήγορα νά πάρετε τό ἐπιτραχήλιόν σας καί νά ἔλθετε νά διαβάσετε τήν ἀσθενή ἐνώπιον τῶν προσκυνητῶν».

Ὑπακούσας εἰς τήν ἐντολήν τοῦ Ἁγίου Γέροντος, ἔθεσα μετάνοιαν εἰς αὐτόν, ἐφόρεσα τό ἐπιτραχήλιον καί ἀμέσως ἤρχισα νά διαβάζω τούς Ἐξορκισμούς τῶν ἁγίων Βασιλείου, Χρυσοστόμου καί Κυπριανοῦ καί καθώς ἐσυνέχιζον τήν ἀνάγνωσιν, ὁ δαίμων διά τῆς πασχούσης ἐκραύγαζε ἀπαισίως. Τότε ὁ Ὅσιος Γέρων σφραγίσας αὐτόν διά τοῦ σημείου τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί ἐπιτιμήσας διά τοῦ Παναγίου Ὀνόματος τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἠρώτησε «πῶς ὀνομάζεσαι πνεῦμα ἀκάθαρτον;»

Ὁ δαίμων ἐξαγριώθηκε περισσότερον, ὅταν ἤκουσε τό Ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἀλλ’ ὁ Ὅσιος Γέρων Μωϋσῆς ἐπέμεινε νά ἐρωτᾶ, ἐπικαλούμενος τό Ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος. Τότε ὁ δαίμων, ἀναγκασθείς ὑπό τῆς θείας χάριτος, ἀπεκρίθη μέ τραχείαν καί ἄγριαν φωνήν, «ὀνομάζομαι δαιμόνιον κρατικόν»!

Ἀμέσως ὁ Γέρων Μωϋσῆς εἶπε αὐτῶ, «ἐπιτιμήσε σοι, διάβολε, Κύριος ὁ Θεός, ἐν τῶ ὀνόματι τῆς Ἁγίας Τριάδος, διατί ὀνομάζεσαι κρατικόν; Ποιός σοῦ ἔδωσε τοιοῦτον ὄνομα;»

Τότε εἶπε ὁ δαίμων: «Ἐπειδή μᾶς ἐπιτρέπει αὐτός ὁ καρφωμένος ὁ Μανώλης, νά παραλαμβάνουμε ὁρισμένους φίλους μας ὑπερηφάνους καί ἀμετανοήτους ἁμαρτωλούς καί νά τούς βασανίζουμε, λιανίζοντας καί συντρίβοντας αὐτούς μέ διάφορα βασανιστήρια, μέχρις ὅτου τούς τσακίσουμε κατά κράτος, δι’ αὐτό ὀνομάζομαι κρατικόν»!

Ἐνταῦθα μία διασάφησις: Ὁ δαίμων «καρφωμένον» καί «Μανώλην» ὀνομάζει τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ὡς Ἐσταυρωμένον…

Λέγει του καί πάλιν ὁ Ὅσιος Γέρων Μωϋσῆς: «Καί διά ποίαν αἰτίαν ἐπιτρέπει ὁ Θεός εἰς ἐσᾶς τούς δαίμονας νά παίρνετε τά πλάσματά Του ὑπό τήν ἐξουσίαν σας καί νά τά βασανίζετε τόσον σκληρῶς καί ἀσπλάχνως;»

Λέγει του τότε ὁ ἐχθρός: «Βρέ ξυλοκοκαλιάρη (ὁ Γέροντας ἦτο ἀσκητικός καί ἔνεκα τῆς ἀσκήσεως πολύ ἀδύνατος, δι’ αὐτό ὁ δαίμων ἔλεγε τοῦτον ξυλοκοκαλιάρην), διά νά πιστεύσουν πολλοί ἐρχόμενοι εἰς τό μοναστήρι σου, διότι λέγουν ὅτι δέν ὑπάρχουν δαίμονες. Ἀλλ’ ἐμεῖς ἐνσπείρουμε τούς λογισμούς αὐτούς εἰς τάς διανοίας των, διά νά μήν πιστεύουν τίποτε, οὔτε Ἀγγέλους, οὔτε Κόλασιν, οὔτε Παράδεισον καί τούς κάνουμε ἀπίστους διά νά τούς κερδίσουμε. Καί αὐτοί οἱ χαζούληδες μᾶς ἀκοῦνε καί πιστεύουν ὅτι τούς λέμε εἰς τόν νοῦ τους καί ἔτσι κάνουν τά ἔργα μας καί τούς παίρνουμε δικούς μας». Ταῦτα πάντα ἔλεγε ὁ δαίμων ἐνώπιον πολλῶν ἀνθρώπων, πλήθους προσκυνητῶν.

Μοῦ λέγει εἰς τήν συνέχειαν ὁ Ἅγιος Γέρων νά συνεχίσω τούς Ἐξορκισμούς. Ἀναγινωσκομένων αὐτῶν οἱ πάντες εἶχον σκύψει τάς κεφαλάς των καί ἤκουον. Κατά τήν στιγμήν ἐκείνην κατέφθασαν πέντε προσκυνηταί (πατήρ, μήτηρ καί τρεῖς θυγατέρες, ἐκ τῶν ὁποίων ἀπετελεῖτο ἡ οἰκογένεια). Ἦσαν ἐκ τῶν πέριξ χωρίων τῆς Κορινθίας. Μέ τήν ἄφιξίν των, λέγει των ὁ Γέρων Μωϋσῆς, ἐνώπιον πάντων:

«Καλῶς ὁρίσατε, ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ. Πῶς ἦλθατε ὡς ἐδῶ, πόθεν ἔρχεσθε καί διά τινα σκοπόν; Πρώτην φοράν σᾶς βλέπομεν».

Τότε λέγει ὁ προσελθών προσκυνητής: «Ἤλθαμε διά νά προσκυνήσουμε εἰς τήν χάριν τῶν Ἀρχαγγέλων. Μά ἔχουμε μάθει πώς ἔχετε πιασμένον κάποιον δαίμονα καί τόν ἔχετε δεμένον! Ὅπως μᾶς εἶπαν τοῦ διαβάζετε εὐχάς ἐκκλησιαστικάς καί ὁμιλεῖ καί λέγει τάχα πολλά. Καί ἤλθαμε μέ τήν οἰκογένειάν μου διά νά τόν δοῦμε καί ἄν ἔχετε τήν εὐγενῆ καλωσύνη νά μᾶς τόν δείξετε»!

Αὐτά εἶπεν ὁ προσκυνητής καί ἐσιώπησε, ἀναμένων ἀπάντησιν. Ἀλλά πρίν ἀκόμη τοῦ ἀπαντήσει ὁ Γέροντας, τοῦ ἀπαντᾶ ὁ δαίμων διά μέσου τῆς πασχούσης, λέγων: «Καλῶς τους! Καλῶς ὁρίσατε φίλοι μου»!

Λέγει τότε ὁ προσκυνητής, ὀλίγον σαστισμένος: «Ποιούς λέγει φίλους του, Γέροντά μου;»

Καί ἐν συνεχείᾳ, μέ φωνήν ὀξείαν καί χαροποιούς γέλωτας, λέγει ὁ ἐχθρός διάβολος διά τῆς πασχούσης: «Ἐσένα τό λέω, ρέ, καί τῆς γυναῖκας σου καί τῶν θυγατέρων σου».

Τότε ἡ γυνή καί αἱ τρεῖς θυγατέρες της ἐφοβήθησαν καί ἕνας ψιλός ἰδρῶτας περιέλουσε τά σώματά των, ὠχρίασαν δέν ἔνεκα τοῦ φόβου των. Ἀλλ’ ὁ ἄνδρας, θέλων νά κρύψη τόν ἔκδηλον φόβον του, μέ κάποιαν δῆθεν ἀδιαφορίαν, λέγει μέ ἀπορίαν: «Καί πού μᾶς ξέρετε καί πού σᾶς εἴδαμε;»

(Σημειωτέον, ὅτι ἡ πάσχουσα ἦτο κάτωθεν τοῦ ἐπιτραχηλίου κύπτουσα καί δέν εἶδε σωματικῶς τούς προσερχομένους πέντε προσκυνητάς, οὔτε αὐτοί ἐγνώριζον τήν πάσχουσαν, διότι διά πρώτην φοράν εἶχον ἔλθει καί διακιολογημένως ἀποροῦσαν καί ἐφοβοῦντο).

Συνεχίζει ὁ δαίμων: «Ἄμ σᾶς ξέρω καί σᾶς εἶδον καί τά ὀνόματά σας τά ἔχει γραμμένα εἰς τό χειρόγραφον τῶν ἁμαρτιῶν σας ὁ μεγάλος Καπετάνιος καί Ἀρχιδιάβολος καί εἶναι μεταμορφωμένα καί σᾶς τά λέγω, ἀκούστε τα: Τόν πατέρα τόν λένε Γώγο, τήν μητέρα Καίτη, τήν πρώτη κόρη Πόπη, τήν δευτέραν Κική καί τήν τρίτην Μπέμπα. Ὥστε τέτοια ὀνόματα πήρατε στό βάπτισμα τοῦ Καρφωμένου;" (ἀκούετε Χριστιανοί πού ἀλλάζετε τά ὀνόματά σας;).

Συνεχίζει ὁ δαίμων: «Θά σᾶς πῶ καί κάτι ἀκόμα: Βέβαια, δέν εἶναι συμφέρον μου, διότι τά ἀκούετε καί μετανοεῖτε καί φεύγετε ἀπό τά χέρια μου, ἀλλά μέ βιάζει ὁ Μανώλης νά σᾶς τά πῶ. Τό Νέο Ἡμερολόγιο εἶναι δικό μας, τό ὑποδείξαμε ἐμεῖς οἱ δαίμονες εἰς τούς φίλους μας τούς ἀστρομάντεις καί ἀλλάξανε τοῦ Καρφωμένου καί ἔβαλαν τό δικό μας πού εἶναι μοντέρνο! Ἄχ, ἄχ τί λέγω, τ’ ἀκοῦτε καί μοῦ φεύγετε καί πᾶτε στό Παλαιό τοῦ Μανώλη καί ἀδειάζει τό βασίλειο τοῦ Ἅδη. Βρέ γερο-ξεκοκαλιάρη, βρέ χτικιάρη (ὕβριζε τόν Ὅσιο Γέροντα), βρέ πού νά μήν εἶχες γεννηθεῖ, ἦλθες ἐδῶ καί κατασκήνωσες! Ἐσύ κι αὐτός ὁ φτερωτός μέ τήν σπάθα τήν πύρινη πού μέ βιάζει νά τά λέω αὐτά! Ἄχ ὁ μαῦρος τί ἔπαθα!»

«Λένε πού τούς εἶδα καί πού τούς γνωρίζω;» Στρέφει αἴφνης τόν λόγον πρός τόν ἀπολιθωμένον προσκυνητήν. «Γώγο μου δέν ἦσουν χθές βράδυ, σήμερον ξημερώνοντας, μέ τήν Καιτούλα μας καί τά τρία κορίτσια σου Πόπη, Κική καί Μπέμπα στήν ταινία καί χαζεύατε μέχρι τά μεσάνυχτα καί βλέπατε τίς ὡραίες μας ἀνήθικες εἰκόνες στήν ταινία μας; Θέλετε νά κρυφθῆτε κιόλας; Πού νά ξέρατε ὅσοι πᾶτε ἐκεῖ, ὅτι εἶσθε ὅλοι δικοί μας, διότι αὐτή εἶναι ἡ δική μας ἐκκλησία καί ἔχουμε πολλή πελατεία καί σᾶς ὀνομάζουμε «τά χαζοπούλια μας»! Καί καλά κάνετε καί φεύγετε ἀπό τό σπίτι τοῦ Μανώλη (ἐννοοῦσε τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας ὁ παγκάκιστος) καί ἔρχεσθε στό σπίτι μας». Καί ἀμέσως ξέσπασε εἰς γέλια θλιβερά καί ἄτακτα ὁ πανάθλιος.

Ἀκούσαντες ταῦτα οἱ προσκυνηταί, παρ’ ὀλίγον νά ἐτρέποντο εἰς φυγήν. Αἱ τρεῖς θυγατέρες (ἄς τό ἀναφέρουμε), εἶχον βαμμένα τά νύχια των καί ἀπό τήν τρομάρα καί τόν φόβον των ὁμοίαζων εἰς σκιάς κινουμένας καί προσεπάθουν νά κρύψουν τούς ὄνυχάς των. Τότε ὁ δαίμων μέ κωμικούς γέλωτας εἶπεν: «Γιά ἀνοίξατε τά χεράκια σας καί δείξατε τά νυχάκια σας, πού εἶναι μεγάλα καί κόκκινα σάν τά δικά μας»! Τότε αἱ τρεῖς θυγατέρες, μή δυνάμεναι νά ἀντέξουν πλέον τόν φόβον τους, μέ φωνήν τρεμαμένην λέγουν εἰς τόν πατέρα καί τήν μητέρα των: «Πᾶμε νά φύγουμε, πᾶμε νά φύγουμε γρήγορα, διότι θά μᾶς φανερώση καί ἄλλας ἁμαρτίας καί θά μᾶς κάνει ρεζίλι»!

Τότε ὁ πατέρας - προσποιούμενος τόν ἀνδρεῖο καί τόν ἄφοβο, ἐνῶ τό σαγόνι του ἔτρεμε ἀπό τόν ἔκδηλον φόβον – εἶπεν εἰς τόν Γέροντα: «Πράγματι εἶναι παραμύθια αὐτά πού λέγει ὁ κόσμος, ὅτι δέν ὑπάρχουν Δαίμονες. Ὄντως ὑπάρχουν καί Δαίμονες καί Ἄγγελοι καί Χριστός καί Ἅγιοι, ἀλλά Γέροντα ἀφῆστε μας τώρα νά φύγουμε, διότι ἔχουμε κάποιαν ἀναγκαίαν ἐργασίαν καί θά ἔλθουμε ἄλλην ἡμέραν νά κάνουμε ὁμολογία καί νά ἐξομολογηθοῦμε καί νά διαβασθοῦμε μέ τό Παλαιό, διότι ὡς βλέπω αὐτό εἶναι τό σωστό».

Τότε ὁ Ὅσιος Πατήρ ἡμῶν Γέρων Μωϋσῆς λέγει εἰς ἐπήκοον πάντων: «Παιδιά μου, εἴδατε μέ τά ἴδια σας τά μάτια καί ἀκούσατε ὅτι πράγματι ὑπάρχουν δαιμόνια, τά ὁποῖα βασανίζουν τούς ἐλεεινούς καί ἀμετανοήτους ἀνθρώπους. Καί τό σπουδαιότερον, εὑρισκόμεθα ὑπό κατοχήν ξένων καί ἐχθρικῶν στρατευμάτων καί δέν γνωρίζομεν τί τέξεται ἡ ἐπιοῦσα ἡμέρα. Ἐφ’ ὅσον ζῶμεν ἐν ἀμφιβόλῳ καταστάσῃ, τώρα ὅπου εἴμεθα συγκεντρωμένοι ἄς ἀπαγγείλωμεν ἅπαντες ὁμοθυμαδόν τήν Ὁμολογίαν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, διά νά μᾶς βρῆ ὁ θάνατος ἐν τῆ ἐσχάτῃ τουλάχιστον ὥρα ἑνωμένους μέ τόν Θεόν μας».

Καί εἴπωμεν πάντες τήν Ὁμολογίαν τῆς Πίστεως ὡς ἐξῆς: «Συνομολογοῦμεν μετά πάντων τῶν Ἁγίων, ὅτι πιστεύομεν καί φρονοῦμεν ὅ,τι πιστεύει καί φρονεῖ ἡ ἀρχαῖα Ἀνατολική καί Ὀρθόδοξος τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία καί ὅτι καταδικάζει καί ἀναθεματίζει ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί ἐμεῖς». Ὅλοι τότε ἐπανέλαβαν μέ μίαν φωνήν «καί ἐμεῖς».

Ἀκούων τήν ὡς ἄνω Ὁμολογίαν τῆς Πίστεως ὁ ἐχθρός διάβολος, οὔρλιαξε ὡσάν λύκος πειναλέος λέγων: «Ἄχ, πόσους χάνουμε σήμερα, μέ αὐτόν τόν γερο-κοκαλιάρη, τόν χτικιάρη, ἐδῶ πού βρέθηκε, μέ τούς φτερωτούς νά μᾶς χαλάνε τήν δουλειά μας»! Καί συνεχῶς φώναζε καί ἀγρίευε μέ ἀτάκτους κινήσεις.

Οἱ προσκυνηταί – οἱ ἰδόντες καί ἀκούσαντες πάντα ταῦτα – μετενόησαν, ἔκαμον Ὁμολογίαν, ἐξομολογήθησαν, ἐμυρώθησαν καί τακτοποιηθέντες Χριστιανικῶς καί Ὀρθοδόξως, ἐπέστρεψαν ὀπίσω χαίροντες καί ἀγαλλόμενοι ὑμνοῦντες, δοξολογοῦντες καί εὐχαριστοῦντες τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν καί τούς Ἁγίους Ἀρχαγγέλους διά τά μεγαλεῖα τά ὁποῖα εἶδον καί ἤκουσαν. Ἐπίσης εὐγνωμονοῦσαν καί τόν Ὅσιον Γέροντα Μωϋσῆν, ὁ ὁποῖος θεώθεν φωτισθείς μέ τήν Θείαν Χάριν, ὡδήγησεν αὐτούς εἰς τήν ἀληθή καί Ὀρθόδοξον Πϊστιν τοῦ Χριστοῦ…

Διανύομεν τήν νηστείαν τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, κατά τήν ὁποίαν ἑορτάζομεν τα Ἅγια καί Πάνσεπτα Πάθη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἐπίκειται ἡ ὥρα, ἵνα Θείᾳ Χάριτι καί μέ τάς θερμοτάτας καί κατανυκτικάς δεήσεις καί προσευχάς τοῦ Ὁσίου Γέροντος Μωϋσέως, ἀπαλλαγεῖ ἡ πάσχουσα μοναχή ἐκ τοῦ πονηροῦ δαίμονος…

Οἱ ἐξορκισμοί τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου καί τοῦ ἁγ. Κυπριανοῦ ἐδιαβάζοντο καθ’ ὅλον τό διάστημα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, διά τήν ἀπαλλαγήν τῆς πασχούσης. Ὅταν ἔφθασεν ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα ὁ δαίμων ἠξηγριώθη καί ἐτάραττεν ἔτι περισσότερον τήν πάσχουσαν. Ἐφώναζε καί ἔλεγε εἰς τόν Ὅσιον Γέροντα Μωϋσῆν, «βρέ ξυλόγερε, βρέ χτικιάρη, βρέ κοκκαλιάρη, δέν μέ λυπᾶσαι πλέον, πού μέ ἐκεῖνο τό κομπολόϊ σου πού τό φέρνεις γύρω – γύρω, μέ ἔκαψες βρέεε! Καί μ’ αὐτές τίς τούμπες πού κάνεις μ’ ἔφαγες, δέν μέ λυπᾶσαι τόν καϋμένο;»

Ὁ πονηρός δαίμων λέγων ταῦτα διά τῆς πασχούσης, «κομπολόϊ» ἐννοοῦσε τό κομβοχοίνιον μέ τό ὁποῖον προσηύχετο ὁ Ὅσιος Γέρων καί «τοῦμπες» ἐννοοῦσε τάς μετανοίας, τάς ὁποίας πάλιν ὁ Ὅσιος Πατήρ, καίτοι γέρων ὑπερήλιξ, ἐμετάνιζε καί προσηύχετο.

Ὁ δαίμων ὠρύετο, «ἄχ, ἔφθασε ἡ Πέμπτη καί τί ἔχω νά πάθω! Ἄχ ὁ καϋμένος, τί ἤθελα καί ἔμπλεξα μέ τόν χτικιάρη! Ἄχ αὐτός ὁ γερο-κοκκαλιάρης ὁ ξυλόγερος, θά μέ ἐκδιώξη καί πλέον δέν θά κάθομαι μαζί της» (ἐνν. μετά τῆς πασχούσης).

Ἦλθε λοιπόν ἡ ποθητή Μεγάλη Πέμπτη τοῦ σωτηρίου ἔτους 1944 καί καθώς ἡ τυπική διάταξις τῆς Ἐκκλησίας προβλέπει, πρῶτον ἀνεγνώσθησαν αἱ Ὦραι, ἐν συνεχείᾳ ὁ Ἑσπερινός καί ἔπειτα ἐτελέσθη ἡ Θεία Λειτουργία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. Τότε ὁ Ὅσιος Πατήρ καί Γέρων Μωϋσῆς, ἠθέλησε νά καλέση καί τήν πάσχουσαν μοναχήν νά ἔλθη εἰς τήν ἐκκλησίαν διά τήν Θείαν Λειτουργίαν. Ἐπῆγε μάλιστα προσωπικῶς ὁ ἴδιος εἰς τό κελλίον της διά νά τήν καλέση, ἀλλ’ αὐτή ἐπ’ οὐδενί ἤθελε νά ἔλθη, μᾶλλον ἐξηγριοῦτο ἔτι περισσότερον καί ἐφώναζε θορυβωδῶς καί μέ ὀξείας κραυγάς εἰς τήν τρίς διαπασῶν: «Φύγε ἀπό ἐδῶ γερο-κοκκαλιάρη, ζαρωμένε, ξυλόγερε, χτιακιάρη. Δέν ἔρχομαι. Πού νά πάω βρέεε, ἐκεῖ εἶναι φωτιά, καμίνι, φοῦρνος καί καίγομαι, δέν ἔρχομαι σοῦ λέω».

Τότε ὁ Γέρων ἐποίησε τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ διά τοῦ κομβοσχοινίου ἐπ’ αὐτῆς καί ἀμέσως ὑπήκουσεν ἡ πάσχουσα καί ἦλθε εἰς τόν ναόν! Ἐκεῖ ὁ Ὅσιος Γέρων Μωϋσῆς ἐποίησεν καί πάλιν ἐπί τῆς κεφαλῆς της τό σημεῖον τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί ἐπετίμησε τόν διάβολον εἰς τό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος καί προσέταξεν αὐτόν ἵνα ἐξέλθη ἀπό τοῦ πλάσματος τοῦ Θεοῦ. Πάραυτα ἐξῆλθεν ὁ δαίμων, διά τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ καί διά πρεσβειῶν τῆς Κυρίας Θεοτόκου, τῶν Ἁγίων Ἀρχαγγέλων καί Πάντων τῶν Ἁγίων καί δι’ εὐχῶν τοῦ Ἁγίου Γέροντος Μωϋσέως. Ὦ τῶν θαυμασίων Σου Χριστέ Βασιλεῦ, ἡ ἀσθενής ἤρχισε νά φωνάζη «φεύγω, φεύγω» καί πάραυτα ἐκ τοῦ μικροῦ δακτύλου τῆς ἀριστερᾶς αὐτῆς χειρός ἐξῆλθεν ἄφθονον αἷμα, ὡς νά ἤνοιξε κάποιος τό δάκτυλον μέ λίαν αἰχμηρόν νυστέριον (ξυράφιον ἤ χειρουργικόν ὄργανον καί μαχαιρίδιον). Ὡς φαίνεται ἐξῆλθεν ὁ δαίμων κατά τήν ὥραν ἐκείνην καί ἀπελευθερώθη ἡ πάσχουσα μοναχή.

Ἀπελευθερωθείσης τῆς πασχούσης, συγχρόνως ἠκούσθη ἰσχυρός καί δυνατός κρότος, ὡσάν βίαιος ἄνεμος καί ἐθραύσθησαν ὡρισμένοι ὑαλοπίνακες τῶν παραθύρων τοῦ ναοῦ! Ταυτοχρόνως ἡ πρώην δαιμονιζομένη, πεσοῦσα ἐπί τοῦ δαπέδου τοῦ ναοῦ, ἔμεινεν ἐκεῖ ὡς ἡμιθανής ἕως ὅτου ἐτελείωσεν ἡ Θεία Λειτουργία.

Οἱ προσκυνηταί, βλέποντες πάντα ταῦτα ἐχλώμιασαν καί μόλις ἠμποροῦσαν νά σταθοῦν εἰς τά πόδια των. Πεφοβισμένοι ὄντες καί τρομαγμένοι, ἤρχισαν νά μετανοοῦν ἐφ’ οἷς ἔργοις καί λόγοις ἥμαρτον. Μέ φωνήν τρεμαμένην ἐξομολογοῦντο καί διωρθώνοντο κατά πολύ καί εἰς τό ἐξῆς ἔζων Χριστιανικῶς.

Εἰς τό τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας συνῆλθε καί ἡ τελείως ἰαθεῖσα καί θεραπευθεῖσα μοναχή - ἡ ἐλευθερωθεῖσα ἐκ τῆς ἐνεργείας τοῦ πονηροῦ δαίμονος, ὁ ὁποῖος ἐπί ἀρκετόν καιρόν ἐβασάνιζε τήν ταλαίπωρον – καί ἐρχομένη εἰς τάς φρένας της ἤρχισε νά διηγεῖται εἰς τόν Ὅσιον Γέροντα τί εἶδε καί ἔπαθε καί ἤκουσε κατά τήν ὥραν κατά τήν ὁποίαν εὑρίσκετο εἰς τό δάπεδον τοῦ ναοῦ ὡς ἡμιθανῆς. Ἀναστάσα – λοιπόν - καί ποιήσασα μετάνοιαν τῶ Γέροντι καί αἰτήσασα παρ’ αὐτοῦ καί τῆς λοιπῆς ἀδελφότητος συγχώρησιν διά τά διατρέξαντα γεγονότα, εἶπεν:

«Ἅγιε Γέροντα εὐλόγησον καί συγχωρήσατέ μοι δι’ ὅλας τάς ἀταξίας, παραβάσεις καί παρακοάς ὅπου σᾶς ἐποίησα, διότι μέ ἐβασάνιζεν ὁ τρισκατάρατος αὐτός δαίμων καί παρά τήν θέλησίν μου ἐφώναζα καί ἀκούσατε νά σᾶς διηγηθῶ τί ἀκριβῶς μοῦ συνέβη κατά τήν ὥραν ἐκείνην, κατά τήν ὁποίαν ἐκοιτόμην εἰς τό δάπεδον τοῦ ναοῦ ὡς ἡμιθανής. Ὄντως φοβερός εἶναι ὁ θάνατος, ὅταν ἡ ψυχή χωριστεῖ ἐκ τοῦ σώματος καί διέρχεται τά ἐναέρια τελώνια τῶν δαιμόνων, συνοδευομένη ὑπό τοῦ φύλακος Ἀγγέλου της. Καθώς ἐγώ ἡ ταλαίπωρος τώρα εἶδον μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς μου θεάματα φοβερά καί ἀκόμη ἀπορῶ καί ἐξίσταμαι, πῶς ὁ Πανάγαθος Θεός οἰκονόμησε καί παρεχώρησε εἰς ἐμένα τήν ἀθλίαν νά ἰδῶ τοιαῦτα φοβερά καί ἐξαίσια πράγματα.

Κατά τήν ὥραν ὅπου ἐκοιτόμην ὡσάν ἀποθαμένη, δέν αἰσθανόμουν ὅτι εἶχα σῶμα, διότι κατά τήν στιγμήν καθ’ ἧν ἠνοίχθη τό μικρόν μου δάκτυλον καί ἐξήλθε ὁ τρισκατάρατος δαίμων ἀπό τό σῶμα μου, ἔνοιωσα ὡσάν ἕνα μαῦρο σύννεφο καπνοῦ νά ἐξέρχεται ἐκ τοῦ σώματός μου καί κατόπιν ἐμούδιασε τό σῶμα μου καί δέν αἰσθανόμουν τόν ἑαυτόν μου.

Τήν ὥραν ἐκείνην ἦλθεν πλησίον μου ἕνας λευκοφόρος Ἄγγελος - ἦτο ὁ φύλαξ τῆς ψυχῆς μου – καί μοῦ εἶπε: «Τώρα μή φοβηθεῖς, διότι θά συναντήσουμε ἐναέρια τελώνια. Θά σέ φοβερίζουν καί θά σέ ἀπειλοῦν μέ διάφορες ψευδεῖς κατηγορίες, ἐσύ ὅμως μή φοβηθῆς, μόνον ἐάν ἔχεις τίποτε ἀνεξομολόγητο, εἰς αὐτό ἔχουν ἐξουσίαν νά σοῦ κάνουν παρατήρησιν καί νά σέ κρατήσουν εἰς σκοτεινήν φυλακήν καί νά ἐμποδίσουν τήν σωτηρίαν σου. Αὐτό σοῦ γίνεται μάθημα διδακτικόν, διά σέ καί εἰς τούς πιστεύοντας οἱ ὁποῖοι μέλλει νά τό ἀκούσουν».

Νόμισα τότε ὅτι μοῦ ἔβγαλε τήν ψυχήν μου ἐκ τοῦ σώματος καί ὅτι περιπατούσαμε μαζί εἰς τόν ἀέρα, καθώς μοῦ ἐφαίνετο. Συμπορευομένη μετά τοῦ Ἀγγέλου, πότε φθάσαμε πλησίον τῶν τελωνίων τῶν δαιμόνων δέν ἀντελήφθην. Φθάσαντες λοιπόν εἰς τά τελώνια διήλθομεν πρῶτον τελώνιον, δεύτερον καί τρίτον. Ἐκεῖ οἱ δαίμονες ὁμοίαζον μέ Αἰθίοπας μαύρους καί μερικοί μέ ἀθιγγάνους καί ἦσαν ὑπομέλανοι. Ἄλλοι εἶχον χρῶμα φαιόν καί μέ φωνάς ἀγρίας καί ἀτάκτους ἔκαναν θόρυβον καί ταραχήν μεγάλην, ἀλλά δέν κατόρθωναν τίποτε ἕως τήν ὥραν ἐκείνην.

Πορευόμενοι ἐφθάσαμε εἰς τό τελώνιον τῆς κλοπῆς. Ἐκεῖ μᾶς ἐμπόδισαν οἱ δαίμονες καί μᾶς ἐσταμάτησαν καί μοῦ ἔλεγον μέ διαβολικήν χαράν: «Ἐδῶ δέν θά γλυτώσης, διότι ἔκανες λαθροφαγίας καί δέν ἔχεις ἐξομολογηθεῖ εἰς τόν Γέροντά σου. Τοῦ ἔκλεβες καί τρόφιμα καί διάφορα ἐνδύματα, ἀκόμη καί κάτι κουρελάκια, φοβουμένη μήπως πτωχεύσει τό μοναστήριον καί πεινάσεις ἤ ὅτι δέν θά εὕρισκες ἐνδύματα, δι’ αὐτό τά ἔκλεβες καί τά κλείδωνες μέ λουκέτο εἰς τό κελλί σου καί εἰς τόν Γέροντά σου ἔλεγες ψεύδη».

Μόλις ἤκουσα τούς δαίμονας νά μοῦ λέγουν ταῦτα, ἐπάγωσα ἀπό τόν φόβον μου καί ἡ ψυχή μου ὠδύρετο, διότι πράγματι τά εἶχον κλέψει, ὅπως ἀκριβῶς τά ἔλεγον. Ὁ Ἅγιος Ἄγγελος μέ ἔβλεπε μέ τό στόμα μου κλειδωμένο καί μή δυναμένην νά ἀρθρώσω λέξιν. Οἱ δαίμονες εἶχον δίκαιον, διότι εἶχον διαπράξει αὐτά διά τά ὁποῖα μέ ἐκατηγόρουν. Ὁ Ἅγιος Ἄγγελος ἦτο πολύ λυπημένος καί σκυθρωπός. Ἐκρατεῖτο μέ ἀοράτως μαζί μου, χωρίς ὅμως νά δύναται οὗτος νά δικαιολογίση τήν κατάστασίν μου.

Δέν γνωρίζω, βεβαίως, πόθεν ἐκινήθην κατά τήν ὥραν ἐκείνην, καθ’ ἧν εὑρισκόμην εἰς τήν κρίσιμον αὐτήν κατάστασιν καί εἶπον, «Ἅγιε Γέροντά μου, ἡ εὐχή σας νά μέ σώση». Καί ἀμέσως, ὡς μοῦ ἐφάνη, ἐφθάσατε Γέροντά μου, διότι καθώς ἐνθυμοῦμαι εἶδον τήν ὄψιν τοῦ προσώπου σας καί τήν μορφήν σας. Φθάσαντες δέ ἐκεῖ, ἐποιήσατε πάραυτα τό σημεῖον τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί ἀμέσως οἱ δαίμονες διασκορπισθέντες ἐξηφανίσθησαν καί μέ ἄφησαν ἥσυχον.

Τότε εἴπατε ἡ ἁγιωσύνη σας εἰς τόν φύλακα Ἄγγελον τῆς ψυχῆς μου, «ἐγγυῶμαι ἐγώ διά τήν ψυχήν τοῦ πνευματικοῦ μου τέκνου» καί ἀμέσως ὁ Ἄγγελος ἐχαροποιήθη πολύ.

Κατόπιν ἐσυνεχίσαμε νά περπατοῦμε καί οἱ τρεῖς μαζί καί ἀνήλθαμεν εἰς ἀρκετόν ὕψος, φθάσαντες εἰς ἕνα ὡραιότατον παλάτιον, τό ὁποῖο εἶχε ἔξωθεν μίαν πολύ θαυμασίαν καί ὡραῖαν καμάραν, ὡς θόλον, ἀνθοστόλιστον. Ἐκεῖ ἦτο μία θύρα τήν ὁποίαν ἐφύλαττε ἕνας Ἄγγελος, ὁ ὁποῖος εἰς τάς χείρας του ἐκρατοῦσε μία ρομφαίαν πυρίνην. Μᾶς ἐδέχθη μέ πρωτοφανή καλωσύνην καί χαρούμενος ἤνοιξε τήν θύραν - ὡς μοῦ ἐφαίνετο - καί μᾶς ὡδήγησεν εἰς τά ἐνδότερα τοῦ παλατίου ἐκείνου.

Συνοδευόμενοι ὑπό τοῦ Ἀγγέλου εἰσήλθομεν ἐντός τοῦ πολυτελεστάτου ἐκείνου παλατίου καί εὑρέθημεν ἐνώπιον καλλιτεχνικωτάτου καί πολυτελεστάτου θρόνου, τόν ὁποῖον κύψαντες προσεκυνήσαμεν. Ἀλλ’ ὁ θρόνος ἐκεῖνος ἦτο κενός, οὐδείς ἐκάθητο ἐπάνω αὐτοῦ κατά τήν ὥραν ἐκείνην. Καθώς μᾶς ἐπληροφόρησεν ὁ Ἄγγελος, ὁ φύλαξ τῆς οὐρανίου πύλης, ὁ θρόνος ἐκεῖνος ἦτο τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ἐπειδή αὔριον ἦτο Μεγάλη Παρασκευή, ὁ Κύριος εὑρίσκετο εἰς τήν γῆν διά νά ἑορτάση τά Σεπτά καί Ἅγια Πάθη Του, μέ τούς γνησίους φίλους Του Χριστιανούς!

Κατόπιν τῆς σκηνῆς ταύτης, τήν ὁποίαν εἶδον καί σᾶς ἐδιηγήθην Γέροντα, ἐπανῆλθον αἱ αἰσθήσεις μου, ἐν πλήρη ὑγείᾳ καθώς μέ βλέπετε καί δοξάζω τόν Κύριον, ὅπου παρεχώρησε τέτοιον πειρασμόν καί μέ ἐβασάνισε, διά νά γνωρίσω τό μεγαλεῖον τοῦ Θεοῦ καί τήν ἀμύθητον ἐκείνην χαράν καί αἰώνιον καί ἄφθαρτον ἀγαλλίασιν ἡ ὁποία μᾶς περιμένει, ὅταν ποιῶμεν τάς ἐντολάς τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ μας…"



πηγη